Earthrise

"Eξαφνα, πίσω απ'το χείλος του φεγγαριού, σε αργή κίνηση απύθμενης γοητείας, νάτη ξεπροβάλλει ... ένα αστραφτερό γαλάζιο και λευκό στολίδι, μια φωτεινή, ντελικάτη, γαλάζια τ'ουρανού σφαίρα, κοσμημένη με αργόσυρτα περιδινούμενα πέπλα λευκού, ανατέλλει προοδευτικά ... σαν ένα μικρό μαργαριτάρι μέσα σε πυκνή θάλασσα μυστήριου μαύρου.
Χρειάζεται περισσότερο από ένα λεπτό του χρόνου για να συνειδητοποιήσεις πλήρως ότι είναι η Γη... το σπίτι μας."

(αστροναύτης Edgar Mitchell, Apollo 14)

Γαύρος σε στρώμα βασιλικού

Αυτό το πιάτο το ετοιμάζω από τα φοιτητικά χρόνια στου Ζωγράφου, για καλοκαιρινή ευχαρίστηση. Φυσικά βάζουμε και σαρδελίτσα κι ό,τι άλλο ψάρι γουστάρουμε. Το στρώμα αλλάζει επίσης κατά τα γούστα μας και μπορεί να είναι μαϊντανός, θυμάρι ή ρίγανη ...

Τα υλικά μας απλούστατα, όπως φωτό, είναι τα αρωματικά μας, μια ντομάτα καρεδάκια, πιπεριά ψιλοκομμένη, φετούλες σκορδο, χυμό λεμονιού, λάδι κι αλατάκι.

Αφού ετοιμάσουμε προσεκτικά το στρώμα με τα αρωματικά του, ξαπλώνουμε το ψαράκι αλατισμένο, όπως φωτό, περιχύνουμε με λαδολέμονο και τινάζουμε ρίγανη.

Ψήνουμε στην κάτω θέση του φούρνου στους 200βαθ. Κελσίου για μισή ώρα περίπου. Δεν επιτρέπουμε ν'απορροφηθούν εντελώς τα υγρά του γιατί θέλουμε το ψαράκι ζουμερό.

Και μην μου πείτε ότι συνδυάζεται τέλεια με φέτα!!!!!!!!!!!!

Φασολάκια Σμύρνης με κολοκύθια!!!

Το να έρχομαι στο cookthebook, ένα μπλογκ μαγειρικής με αναγνώστριες και αναγνώστες πολύ υψηλού επιπέδου, και να γράφω μια τόσο απλοϊκή συνταγή είναι σαν να πηγαίνω να μάθω προπαίδεια τους σπουδαστές του Χάρβαρντ και του ΜΙΤ. Οπότε εύλογοι είναι οι φόβοι μου μη τυχόν και με κράξουν. Το κάνω όμως γιατί υπάρχει ένα μυστικό που κατέχω περί του θέματος και θέλω να σας το μεταφέρω:

Τα φασολάκια Σμύρνης, αυτά τα μαυροπράσινα λεπτά και κοντά φασολάκια είναι πάρα πολύ νόστιμα. Είναι όμως και πολύ κακομαθημένα πλάσματα και όλο το καλοκαίρι η τιμή τους δεν λέει να πέσει κάτω από τα 5 ευρώ το κιλό. Όταν τα μαγειρεύει κανείς σχέτα είναι μεν νόστιμα αλλά κρατάνε μια αψιά γεύση. Οπότε άμα τους προσθέσουμε στο μαγέιρεμα κολοκυθάκια, κάπως μεγαλωμένα που είναι και πιο γλυκά, και τη γεύση τους μαλακώνουμε και το κόστος τους ρίχνουμε δραματικά.

ΥΛΙΚΑ:

1/2 κιλό φασολάκια Σμύρνης

1/2 κιλό κολοκύθια μεγαλωμένα

3 ώριμε ντομάτες

3 μεγάλα κρεμμύδια

2 σκελίδες σκόρδο

1 ματσάκι μαϊντανό

5 φύλλα δυόσμο

1 καυτερή πιπεριά ψιλοκομμένη

1 κουτάλα ελαιόλαδο, αλάτι

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ:

Μαραίνουμε το κρεμμύδι και το σκόρδο στο ελαιόλαδο προσθέτουμε τα φασολάκια και τα κομμένα κολοκύθια, το αλάτι και την πιπεριά. Ανακατεύουμε καλά. Προσθέτουμε τις κομμένες στο μούλτι ντομάτες και νερό και σκεπάζουμε. Στα μισά περίπου του χρόνου προσθέτουμε και τα ψιλοκομμένα μυρωδικά. Μετά θέλει ιδιαίτερη προσοχή στο timing του σβησίματος. Να μη μείνει το φαί μόνο με το λάδι του αλλά ούτε και με πολύ ζουμί. Κρύο γίνεται νοστιμότερο!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΦΑΓΩΜΑΤΟΣ:

Άν γράψω ότι συνοδεύεται ιδανικά με τυρί φέτα, θα μου την πέσει η συνάδελφος betty: "αμάν πια μανία με τη φέτα ρε Navarino!"

Βρες χρόνο

Βρες χρόνο για δουλειά -

αυτό είναι το τίμημα της επιτυχίας.

Βρες χρόνο για σκέψη -

αυτό είναι η πηγή της δύναμης.

Βρες χρόνο για παιχνίδι -

αυτό είναι το μυστικό της αιώνιας νιότης.

Βρες χρόνο για διάβασμα -

αυτό είναι το θεμέλιο της γνώσης.

Βρες χρόνο να είσαι φιλικός -

αυτό είναι ο δρόμος προς την ευτυχία.

Βρες χρόνο για όνειρα -

αυτά θα τραβήξουν το όχημά σου ως τ'αστέρια.

Βρες χρόνο ν'αγαπάς και ν'αγαπιέσαι -αυτό είναι το προνόμιο των Θεών.

Βρες χρόνο να κοιτάς ολόγυρά σου -

είναι πολύ σύντομη η μέρα για να 'σαι εγωιστής.

Βρες χρόνο να γελάς -

αυτό είναι η μουσική της ψυχής.

Βρες χρόνο να είσαι παιδί -

για να νοιώθεις αυθεντικά ανθρώπινος.

Τ'όνειρο του παιδιού είναι η Ειρήνη.

Τ' όνειρο της μάνας είναι η Ειρήνη.

τα λόγια της αγάπης κάτω από τα δέντρα είναι η Ειρήνη ...

Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα

κι ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει.

Γιάννης Ρίτσος

Δροσερή σαλάτα Κάκτου

Οι καλοκαιριάτικες μέρες στην Ελλάδα, κυρίως στις μεγάλες πόλεις, θυμίζουν κλίμα τροπικό πλέον. Ένας ποδαρόδρομος για να διασχίσεις τη Βασιλίσσης Σοφίας θυμίζει ερημικό τοπίο «ντάλα ήλιος» Νοτίου Ημισφαιρίου, από άποψη θερμοκρασίας … έτσι μπαϊλντισμένοι φτάνοντας σπίτι μας, έχουμε ανάγκη όχι μόνο από λίγο αλατάκι αλλά και κύματα δροσιάς στο φλογισμένο ταλαίπωρο σαρκίο μας.
Για τις πολύ καυτές ημέρες, οι συνάνθρωποί μας Λατίνοι Αμερικής, έχουν μια εξαιρετική πρόταση … κάκτος σαλάτα.

Τα υλικά και η προετοιμασία είναι όπως περιγράφονται στη φωτό. Αρκεί να συλλέξουμε τρυφερά κακτόφυλλα (τα πιο μικρά μεγέθους παλάμης, λεπτά άρα και πιο τρυφερά), να απαλλαγούμε από τα ενοχλητικά αγκαθάκια τους μ’ένα πολύ κοφτερό και μυτερό μαχαιράκι και να τα ρίξουμε σε νερό που βράζει (αφού πρώτα τα τρίψουμε μ'ένα σκληρό πανάκι δια παν ενδεχόμενο...).

Αφού μαλακώσουν τα κρυώνουμε και τα χρησιμοποιούμε με ό,τι συνδυασμό επιθυμούμε … παίζει και η προσθήκη εξωτικών φρούτων κι ίσως λίγες σταγόνες πράσινο ή κόκκινο tabasco.
Η σαλάτα μας, κανονικά, συνοδεύει το κλασσικό κρεατοφαγικό λάτιν πιάτο με μοσχαρίσιο φιλέτο αρατσέρα. Πρόκειται για ένα πλατύ τεράστιο κομμάτι μοσχαρίσιο φιλέτο, το οποίο οφείλει την εξαιρετική τρυφεράδα του στον τρόπο κοπής του(οι Αργεντίνοι παινεύονται ότι μόνο αυτοί ξέρουν να κόβουν κρέας) και στο καταπληκτικό μαρινάρισμά του. Φυσικά το πιάτο αυτό είναι καυτερό γιατί, εκτός των πιπεριών στο κρέας, πάντοτε συνοδεύεται από μια πράσινη σως γκουακαμόλε (σχεδόν καμμία σχέση με ό,τι εννοούμε στην Ελλάδα) σούπερ καυτερή!
Καυτερό και ζέστη γίνεται? Για την περίπτωση έχει επινοηθεί η θεραπευτική παρουσία ενός δροσιστικού χυμού γρανίτας με αλκοόλ για να μην αναγκαστούμε να καταναλώσουμε σκέτο αλκοόλ και πλαντάξουμε … χυμός κάκτου! Είναι εξαιρετικά δροσιστικός, ίσως ό,τι πιο δροσερό έχουμε δοκιμάσει, ενώ είναι πλουσιότατος σε κολλαγόνο και άρα ωφελεί σημαντικά την επιδερμίδα μας. Μπορεί ο χυμός να είναι αναμιγμένος με τριμμένο πάγο σε μορφή γρανίτας δηλαδή και με την προσθήκη ενός μέρους τεκίλλας θα μπορέσει να συνοδέψει άριστα, αντί άλλου αλκοολούχου ποτού, το Κυρίως Πιάτο μας.

Τα παραπάνω αποτελούν περιστασιακή γαστριμαργική εμπειρία της υπογράφουσας, η οποία δεν έχει εντρυφήσει στα μυστικά της μεξικάνικης κουζίνας. Οι γεύσεις όμως παραμένουν στη μνήμη του ουρανίσκου μου κι ελπίζω να πειραματιστώ για την αναπαραγωγή τους εκ νέου. Αρκεί να βρεθεί και ο εθελοντής δοκιμαστής που δεν αμφιβάλλω ότι θα είναι η cook με κλειστά μάτια!!
Καλό Καλοκαίρι