Ζακυνθινά θα τα λέγαμε επίσης γιατί βασικό μέρος της επιτυχίας του πιάτου είναι το πικάντικο Ζακυνθινό τυρί που συνηθίζουν να βάζουν στο τέλος του φαγητού οι τυχεροί κάτοικοι του αγαπημένου νησιού, απ'το οποίο έχω -παρεμπιπτόντως να πω- τις ομορφότερες αναμνήσεις, γιατί συχνάζαμε από μικρά, μιας και ήταν γειτονικό στην Κυπαρισσία. Tι καντάδες, τι βόλτες με τα μεγάλα ποδήλατα...ωραίες αναμνήσεις να θυμόμαστε!!
Υλικά:
15 μικρά τρυφερά κολοκυθάκια με τον ανθό τους
ζακυνθνό τυρί πικάντικο χοντροκομμένο με το πιρούνι (όχι λιωμένο)
κρεμμύδι τριμμένο
ένα κουτί ντομάτα κονκασέ ή σε καρεδάκια φρέσκια (όχι πολτός ή χυμός)
δαφνόφυλλο, ξύλο κανέλλας
μαϊντανό ψιλοκομμένο στο τέλος
μπούκοβο ή καυτερή πιπεριά φρέσκια ψιλοκομμένη
αλατοπίπερο
Σωτάρουμε τα μπαχαρικά (δαφνη,κανέλλα, πιπέρι, μπούκοβο) με το τριμμένο κρεμμύδι κι έπειτα απλώνουμε πανω τους τα κολοκυθάκια με τον ανθό, αφήνουμε λίγο να σωταριστούν με τα μυρωδικά μας κι έπειτα προσθέτουμε το αλάτι με προσοχή και φειδώ και τα ντοματάκια κονκασέ. Ρίχνουμε περίπου ενα μισι φλυτζάνι νερό (θα βγάλει το κολοκύθι αρκετό) και σκεπάζουμε ώσπου να βράσουν χωρίς να λιώσουν και να μείνει λίγο υγρό στο τέλος. Τότε δυναμώνουμε αρκετά τη φωτιά και ρίχνουμε το τυρί και το μαϊντανό. Άφήνουμε 3-4 λεπτά το πολύ να χυλώσει κάπως και να πιεί το υγρό του.
Έτοιμο! Είναι τέλειο ορεκτικό αλλά και μεζές για ούζο!
Κι επειδή υποψιάζομαι ότι θα με ρωτήσετε, με τι άλλο αντικαθιστούμε το ζακυνθινό τυρι (πού να το βρεις τώρα?), νομίζω η κοπανιστή Μυκόνου έχει παραπλήσιο αποτέλεσμα, γευστικά μόνο, γιατί είναι κρεμώδης, το "ανεβατό" ως δεύτερη επιλογή ίσως κι επίσης το "κρασοτύρι" Λέρου που είναι σκληρό κι αρκετά πικάντικο ομοίως, συγγνώμη δε γνωρίζω άλλα πιθανά τυριά! (Η φέτα αποκλείεται αλλάζει το πιάτο γευστικά)
Tip για την Αθήνα: Μέσα στο χώρο του μετρό Συντάγματος φιλοξενούνται, περιοδικά, παραγωγοί ντόπιων προιόντων, οπότε έχετε τα μάτια ανοιχτά μήπως είστε τυχεροί και βρείτε αυτά τα τυριά!
