Τρίτη, Μαρτίου 31, 2009

Τσουρεκακι για τη νηστεια!

Κι αν απορειτε και αμφιβαλετε,σπευδω να σας πω οτι ειναι και νηστισιμο και πεντανοστιμο!

Μια απο τις πιο πρωτοτυπες και νοστιμες συνταγες που εχω βρει στη μπλογκογειτονια είναι αυτη που διαβαζετε τωρα και ανηκει στη γαστεροπληξ(με τα δυο μπλογκακια και τις ελληνικοτατες συνταγες,προερχομενες πολλες απο τα βαθη του παρελθοντος...)

Και παρ'όλο που καθολου δε νηστευουμε,ήθελα οπωσδηποτε να την δοκιμασω...πώς ειναι δυνατον τσουρεκι διχως αυγα και γαλα σκεφτομουν?
Και όμως...καθολου δεν υστερει,μη σας πω ,οτι ειναι και καλυτερο(γιατι δε μυριζει καθολου το αυγο οπως  συμβαινει στα αλλα,αντιθετα ειναι σουπερ αρωματικο).

Βέβαια όπως συμβαινει σε όλους μας που μαγειρευουμε,παντα αλλάζουμε κατι στη συνταγη κι εγω εδω είχα προβληματα...
Κατ'αρχην,φοβομουν οτι θα αποτυχω...η πρωτη και τελευταία φορα που προσπαθησα να κανω τσουρεκι χρονια πριν(ήμουν και ψιλοαρχαρια τοτε..) κατεληξε σε Βατερλώ...λασπη το τσουρεκι,δε  μου εκανε τη χαρη να φουσκωσει ουτε μια σταλια....ετσι τώρα μειωσα τη ποσοτητα του αλευριου- μη μου πανε τσαμπα τα υλικα,σκεφτηκα!
Επειτα δεν είχα όλα τα αρωματα,οποτε αντικατεστησα το κακουλε με μαστιχα,και μου αρεσε κι ετσι...
Τριτον και σημαντικοτερο,δεν τα παω καλα με τα..πλεξίματα,ουτε στις ζύμες...ετσι το να προσπαθησω να κανω πλεξιδα τα τσουρεκια οταν δεν τα καταφερνω ούτε στα  κουλουρακια,θα ήταν αποκοτιά!
Θυμηθηκα λοιπον την ιδεα,απο ενα περιοδικο μαγειρικης, για τσουρεκι σε φορμα και μαλιστα γεμιστο,οποτε...βουρ και παμε!

Αν θέλετε να διαβασετε την αυθεντικη συνταγη,οπως τη δινει η γαστεροπληξ στο άλλο μπλογκ της, και να δειτε τα αφρατα χιονατα τσουρεκακια της,θα τη βρείτε εδώ
Θα σας πω παντως οτι ειναι πολυ κατατοπιστικη και βοηθησε πολύ καλά κι εμενα που είμαι ασχετη με το ειδος.
Τωρα-επιτελους!- να σας δωσω τα υλικα που έβαλα....

Ζύμη:
4 κούπες αλευρι σκληρό
250 γρ. μαργαρινη λιωμενη(μα οχι καυτη)
2 φακελακια μαγια σε σκονη
3/4 κούπας ζάχαρη
100 ml χλιαρό νερό
100ml φυσικο χυμό πορτοκαλιού
1/2 κ.γλυκού μαχλεπι σε σκόνη
1/2 κ.γλυκού μαστίχα σε κόκκους.
μια πρεζα αλατι

Γεμιση:
2 κ.σούπας μαργαρίνη
2 κ.σουπας σκονη αγλυκου κακαο
4 κ.σούπας ζάχαρη καστανή
(στη γεμιση παιζουν κι αλλα υλικα,οπως ξηροι καρποι,κοντιτα,σταγονες σοκολατας,φρουτα ξηρα...)

Γλασο ασπρο:
1 φλυτζανι ζαχαρη αχνη
μερικες κ.σουπας νερο

Γλασο σοκολατενιο:
100 γρ. κουβερτουρα

Κατ'αρχην βάζουμε στον κόφτη τη μαστιχα με 3-4 κ.σούπας ζάχαρη και αλεθουμε να γινει σκονη(εγω το έκανα στο γουδι).
Στο χλιαρό νερό ρίχνουμε τη μαγια με  2 κ.σούπας ζαχαρη και 4 κ.σουπας αλευρι,ανακατευουμε καλα και αφηνουμε να φουσκώσει για 15 λεπτα.
Στον καδο του μιξερ ριχνουμε τη ζάχαρη,το πορτοκαλι,το αλατι ,τη μαγια και ζυμώνουμε δυνατα με τον γάντζο ρίχνοντας τμηματικα το αλευρι.Στο τελος προσθετουμε τη μαργαρινη.
Σε αυτο το σημειο στα παραδοσιακα τσουρεκια με αυγά,η ζύμη μεταφερεται στον παγκο εργασίας και το βουτρο προστιθεται σε κομματακια διπλωνοντς πολλες φορες τη ζυμη,προκειμενου το τσουρεκι να αποκτησει μαστιχωτή,ινωδη υφή...εγώ απλα το προσθεσα λιωμενο,οπως ελεγε η γαστεροπληξ,και το διπλωσα καμποσες φορες με τα χερια.
(Η ζύμη σιγουρα θα κολλα στα χερια μα μην προσθεσετε αλλο αλευρι...όταν φουσκωσει θα γινει ελαστικη)
Βάζουμε σε λαδωμενο μπωλ,σκεπαζουμε με μια πετσετα και αφηνουμε σε ζεστο μερος να φουσκώσει και να γινει διπλάσια.Εμενα μου πήρε 2 ώρες.
Τότε την απλώνουμε σε καλα αλευρωμενη επιφανεια και την ανοιγουμε σε παραλληλόγραμμο(οχι πολυ  λεπτη ζυμη,για να μη φυγει η γεμιση).
Βάζουμε απο πανω τη μαργαρινη σε κομματακια,σκορπιζουμε τη ζαχαρη και το κακαο.
Διπλωνουμε σε ρολο απο τη μακρια πλευρα της ζύμης και βρεχουμε αν χρειαζεται τις ακρες να κολλησουν εκει που διπλωνει το ρολο.
Μεταφερουμε προσεκτικα τη ζύμη σε λαδωμενη και αλευρωμενη φορμα δαχτυλιδι για κεικ,σκεπαζουμε με πετσετα και την αφηνουμε να ξαναφουσκωσει.Η ζυμη είναι έτοιμη για ψήσιμο οταν την παταμε με το δαχτυλο και το αποτυπωμα παραμενει...αν εξαφανιζεται σημαινει πως ακομη φουσκωνει οποτε πρεπει να περιμενουμε.
Εγω εδώ είχα μεγαλη αναμονη!Ειχα τη φαεινη ιδεα να αρχισω το τσουρεκι βραδακι,οποτε μεχρι τις 12μισυ τα μεσανυχτα περιμενα το τσουρεκι να φουσκωσει για 2η φορα μα πού αυτο!...ολο φουσκωνε και φουσκωνε!...οποτε το αφησα ολη νυχτα και το εψησα και γλασαρισα στις 6 το πρωι!(γιατι ειχα και το σχολειο μετα...)
Όταν φουσκωσει λοιπον,που σημαινει οτι πρεπει η ζυμη να εχει φτασει μεχρι τα χείλη της φόρμας,το ψήνουμε στους 180 β.(χωρις προθερμανση).Όταν αρχισει η επιφανεια να σκουραινει σκεπαζουμε με αντικολλητικο χαρτι για να μην καεί.
Σε μια ωρα το πολύ ειναι ετοιμο.
Το αφηνουμε για 10 λεπτα περιπου να κρυωσει λιγο και το ξεφορμαρουμε.

Αφηνουμε να κρυωσει και κανουμε το γλασο,πρωτα το άσπρο:
Ανακατευουμε τη ζαχαρη με λιγο νερο να γινει ενας χυλος σα μελι που ομως να στεκεται πανω στο κεικ...περιχυνουμε.
(εμενα μου εγινε μαλλον διαφανο γιατι εβαλα λιγοτερη ζαχαρη και περισσοτερο νερο)

Για το σοκολατενιο γλασο λιωνουμε  τη σοκολατα και ριχνουμε πανω απο το ασπρο...

Αφου στερεοποιηθει παιρνουμε το τσουρεκακι στο τραπεζι,μαζι κι 'ενα πιατακι

...σερβιρουμε.

Καλη μου γαστεροπληξ,σ'ευχαριστω πολυ για τη συνταγη που μας χαρισες και σε κερνω το πρωτο κομματακι!
:)

update απο γαστεροπληξ:
όταν αντί για καλαμποκέλαιο βάζετε μαργαρίνη ή βούτυρο φρέσκο θα πρέπει να είναι καθαρά, δηλαδή χωρίς νερό. τα ζεσταίνετε δηλαδή σε χαμηλή θερμοκρασία να λιώσουν και τα αφήνετε να κρυώσουν, στραγγίζετε το νερό τους και τότε μόνο τα χρησιμοποιείτε στα τσουρέκια, διαφορετικά τα τσουρέκια ή σφίγγουν περισσότερο από όσο πρέπει διότι δεν έχουν την σωστή αναλογία λιπαρών ή αν πρόκειται να τα πλάσετε σε πλεξίδες δεν θα πλάθονται και θα απλώνουν....
για αυτή τη συνταγή να προτιμάτε το καλαμποκέλαιο, γίνονται πολύ καλύτερα από ότι με μαργαρίνη...

Δευτέρα, Μαρτίου 30, 2009

Γαρίδες...με τσίπουρο...με ούζο

Δυο παρόμοιες εκδοχές για γαριδες που μπορουν να γινουν και νηστισιμες,αν στη πρωτη αφαιρεσετε την κρεμα και στη δεύτερη τη φετα

...με τσίπουρο
500 γρ.γαρίδες
Ξύσμα 1 λεμονιου
ελαιόλαδο
αλατι-πιπερι
1 κρεμμυδι ψιλοκομμενο
2-3 σκ.σκόρδο φετάκια
3 μεγάλες ντοματες τριμμενες(ή ενα κουτι ντοματακια)
1 σφηνάκι τσίπουρο
2 σφηνάκια κρεμα γαλακτος
1 κ.σούπας μαραθόσπορο
1 κ.σούπας θυμαρι

Στο λαδι ροδίζουμε το κρεμμυδι,το σκόρδο μαζί με το μαραθόσπορο χοντροκοπανισμενο.
Προσθέτουμε τη ντομάτα,το θυμάρι,αφήνουμε λίγο να πήξει η σαλτσα και ρίχνουμε το τσίπουρο.
Στη συνεχεια βαζουμε τις γαριδες και τις αφήνουμε λίγο να μαλακώσουν.
Προσθετουμε την κρ.γαλακτος,αλατοπιπερωνουμε και κατεβαζουμε απο τη φωτια.
Πασπαλίζουμε με το ξύσμα λεμονιου και σερβίρουμε ειτε σκέτες είτε με κους κους ή ρυζι.


...με ούζο
500 γρ. γαρίδες
1 κρεμμυδι ψιλοκομμενο
2 σκελιδες σκορδο
μιση πρασινη πιπερια σε κυβακια
1 φλυτζανι ντοματα τριμμενη
1 σφηνακι ούζο
μαιντανο ψιλοκομμενο
φετα σε κύβους
ελαιολαδο
αλατι-πιπερι

Ακολουθουμε κι εδω την ιδια διαδικασια ροδίζοντας πρωτα τα λαχανικα και στη συνεχεια προσθετουμε τη ντοματα.Αφήνουμε τη σαλτσα να δεσει ελαφρά.
Ριχνουμε το ούζο και τις γαριδες.
Αφήνουμε να μαλακωσουν για 5 λεπτά και αποσυρουμε αλατοπιπερώνοντας και προσθετοντας τον μαϊντανό.Τελευταία ριχνουμε τη φέτα
Μεταφέρουμε σε πυριμαχο σκεύος σκέτες με τη σαλτσα τις γαρίδες ,(ή με μια στρωση πατατες τηγανητες σε ροδελες) και βαζουμε σε προθερμασμενο φουρνο στους 200 β. να γκρατιναριστει το φαγητο.

Κυριακή, Μαρτίου 29, 2009

Το παιδί της αγάπης....

...δια χειρός...
 Μαρίας Τζιρίτα

εκδ. Ψυχογιός-
σελ.370


Την γλυκύτατη Μαρία Τζιρίτα γνώρισα,πρώτα,ως μπλόγκερ και κατόπιν ως συγγραφέα.

Παρ'όλο που έχει ήδη κυκλοφορήσει το δεύτερο βιβλίο της,με τον τίτλο "Μάτια μου",εγώ θα σας μιλησω για το πρώτο της,που διαβασα -επιτελους!-λίγο μετα τα Χριστουγεννα.

Δεδομενου οτι είναι πολυδιαβασμενο η υπόθεση είναι λίγο πολύ γνωστή νομίζω.
Βασίζεται στην αληθινη ιστορία του Στέλιου,ο οποιος ,απο τη μερα που γεννιέται,μεταφέρεται σ'ένα ίδρυμα βρεφών κι εκει περνά,τελικά, το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του,με ενδιαμεσα διαστήματα σε αναδοχες οικογένειες.

Μια εργάσιμη μέρα,Παρασκευή ήταν,την ώρα του σχολικού διαλείμματος,ξεκίνησα  την αναγνωση του βιβλίου,μα σύντομα(και με πολύ προσπάθεια),αποφάσισα να το αφήσω στην άκρη,γιατί:
πρωτον,τα πιτσιρίκια μου σύντομα θα αρχιζαν να με ρωτούν γιατί κλαίω..και..
δεύτερον,υπήρχε ο κίνδυνος να "κολλήσω " εκεί και να παρατήσω την ταξη στην τύχη της!
Περιττό να πω πως το Σ/Κ που ακολουθησε,η κύρια έγνοια μου ήταν πότε θα καθήσω να διαβασω το υπόλοιπο βιβλίο-και βεβαίως το έκανα(ρίχνοντας-ελευθερα!-ποταμους δακρυων...)

Ακόμη και τώρα,που έχει περάσει αρκετός καιρός,η ιστορία του Στέλιου συνεχίζει να βρίσκεται στη σκέψη μου.
Αυτό,είναι ένα απο τα βιβλία,που ακόμη κι όταν τελειώσουν,δε μπορείς να τα ξεχάσεις...
Η γραφη της Μαριας Τζιρίτα ξεχειλίζει συναισθήματα,όχι,όμως,με δόσεις υπερβολής,αντίθετα προκυπτουν τόσο φυσικά,που γίνονται ένα με αυτά που έχει στην καρδια του ο αναγνωστης.

Υπαρχουν περιπτώσεις που ο συγγραφέας με έχει καταπλήξει με τον τρόπο που γραφει.
Στο "Παιδί της Αγαπης",είναι,αντίθετα,η περίπτωση όπου ένοιωσα, πως, μια τόσο ευγενική,γλυκιά,καλοπροαίρετη και γενναιόδωρη σε συναισθηματα παρουσία στη μπλογκογειτονια,μόνο ένα τόσο πλούσιο,γεματο εικόνες αγάπης,βιβλίο θα μπορούσε να γράψει...

Γλυκιά μου Μαρία,ανυπομονώ για το επόμενο!...



Σάββατο, Μαρτίου 28, 2009

Κασιόπιτα ή Τεμπελόπιτα...

...οπου κας,στα βλάχικα,σημαινει τυρι και όπου Σαββατο μπορει να σημαίνει και τεμπελιά...


Έτσι πολλές φορές αυτη η πεντανοστιμη πιτούλα παει γάντι όποτε βαριέμαι και θελω κατι γρηγορο,που όμως σιγουρα, θα φαμε όλοι με όρεξη...
Η συνταγη ειναι παραλλαγή σε μια πιτα απο το Ζαγόρι την οποια ονομαζουν και πιτα της τεμπελας,επειδη ,οπως είπαμε γίνεται...μανι μανι!
Βέβαια να ξερετε πως η νοστιμια της καθοριζεται απο τις πρωτες υλες...μην την κανετε με αυγα του σουπερ μαρκετ και  φετα απο δοχείο...
Ψάξτε για χωριατικα αυγα και για μια ξεχωριστη φετα...αν έχετε και γαλα-γαλα,κατευθείαν απο τον παραγωγο...ε τοτε...απογειωνεται η γευση...επισης βαλτε βούτυρο και οχι μαργαρινη,αν αντεχει το στομαχι σας χρησιμοποιηστε φρέσκο,αλλιώς αγελαδινο μα όχι λάιτ.
Δεν είναι πίτα για δίαιτα...τελεια και παυλα!
Εχω την ευκαιρια,κατα διαστηματα,να βρισκω,λογω του τοπου εργασιας μου,προιόντα που είναι αυτο που δηλώνει το όνομα τους και όχι προιοντα επεξεργασιας με προσθηκη χημικων και συντηρητικων,οποτε σας λεω πως έτσι ενοιωσα πλήρως τι εννοουν οι σεφ,όταν σε ερωτηση για τα μυστικά της κουζινας,αυτοι απαντουν:
οι πολύ καλές πρωτες ύλες...οταν το πρωτοδιαβασα μου φανηκε υπερβολικό...
όταν δοκιμασα να μαγειρεψω έτσι, καταλαβα πόσο απόλυτα σωστο είναι

Και μετα το μεγααάλο προλογο  ας δωσω και τη συνταγη!
ΥΛΙΚΑ
2 ποτήρια αλεύρι που φουσκώνει
μισο λίτρο γάλα φρέσκο πλήρες
250 γρ. γιαούρτι
3 αυγά
3 φλυτζάνια φέτα θρυμματισμένη
4 κ.σούπας λιωμενο βούτυρο
λίγο ελαιόλαδο

Σ'ενα μεγάλο μπολ βαζουμε το γάλα,το γιαούρτι,τ'αυγα ελαφρά χτυπημενα και το βουτυρο.
Ανακατευουμε καλα και προσθετουμε το αλευρι.
Τελευταία ριχνουμε τη φέτα.
Το μιγμα πρεπει να ειναι ενας παχυρευστος χυλός,οπότε αν χρειαστει προσθετουμε λιγο αλευρι ακομη ή αν ειναι πολύ πηχτο αραιωνουμε με γάλα.
Στρώνουμε τη ζύμη σ'ενα μέτριο στρογγυλο(ή ορθογώνιο ταψί) το οποιο έχουμε λαδώσει.
Να ξερετε πως για να ειναι νόστιμη δεν πρεπει το παχος της πιτας να είναι μεγάλο.
Ραντιζουμε την επιφανεια με λίγο ελαιολαδο.
Ψήνουμε στους 200 β. ώσπου να ροδοκοκκινισει

Ζεστή ειναι σούπερ,μα η κορη μου λεει πως κρυα της αρεσει πιο πολύ...

ΥΓ...και μην ξεχασετε πως αποψε,8.30, κλείνουμε τους διακοπτες του ηλεκτρικου τουλάχιστον για μια ωριτσα...

Παρασκευή, Μαρτίου 27, 2009

Μπισκοτάκια λαδιού...

...νηστήσιμα στη γεύση...ανοιξιάτικα στην όψη...

Είναι συνταγη του Παρλιαρου,τα οποια έκανε με ελαιόλαδο και κρασί,στις Γλυκιές Αλχημείες.
Χρησιμοποίησε στρογγυλα κουπ πατ και λιγη άχνη...εγω αποφασισα να τα κανω πιο ταιριαστα στην εποχη,να τα πασπαλισω με πιο πολύ άχνη,αφου δεν ήταν γλυκά, και να τους βαλω και λίγο κοκκινο gel για να μοιαζουν με λουλουδακια :)
Τα μικρα μου στο σχολειο τα τιμησαν πολύ...τα παιδια μου,στο σπίτι, όχι και τόσο...εγω τα βρήκα εξαιρετικα με τον καφε και το τσάι και,καθως είπα,όχι πολύ γλυκά.

Επειδη αντιπαθω το ελαιόλαδο στα γλυκα, έβαλα αραβοσιτέλαιο,μα καθως ειναι ημίγλυκα,την επομενη φορα λεω να τα κανω με ελαιόλαδο.

Υλικά
150 γρ. ελαιόλαδο
125 γρ. κρασί λευκό ξηρό
75 γρ. ζάχαρη άχνη
25 γρ. χυμό πορτοκαλιου φρέσκο
100 γρ. καλαμποκάλευρο
400 γρ. αλευρι για όλες τις χρήσεις
1 κ.γλυκού μπεικιν παουντερ
μια πρεζα αλάτι

Σε βαθυ μπολ βαζουμε πρωτα όλα τα υγρα υλικά μαζί με την άχνη,ανακατεύουμε και μετα ριχνουμε τ'αλευρια,το μπεικιν και το αλατι.
Ανακατευουμε ωσπου να έχουμε μια σφιχτη ζύμη.
Σε αλευρωμενη επιφάνεια ανοίγουνε τη ζύμη σε φύλλο λεπτό και κόβουμε με κουπ πατ μπισκοτακια.
Τα αραδιαζουμε σε ταψί στρωμενο με αντικολλητικό χαρτί και ψήνουμε σε προθερμασμενο φούρνο στους 180 β.ώσπου να ροδίσουν ελαφρά.
Τα τυλιγουμε με ζάχαρη άχνη...
...και...
...η κουζίνα μυρισε άνοιξη!

Πέμπτη, Μαρτίου 26, 2009

Ρόκα με λιαστή ντοματα

Νομιζω πως τη νοστιμια σε αυτη τη σαλατα τη δίνει το κοκκινο κρασι που εχει η σως.
Έχει επισης και μπέικον,το οποίο δεν κρίνω απαραίτητο...την εχω κανει και χωρίς αυτό και ήταν το ίδιο νόστιμη...αν παραλείψετε και το τυρι, για τη γαρνιτουρα,γίνεται και νηστήσιμη.
Η αναλογία των υλικών είναι ενδεικτική...αλλάζετε κατα το γούστο σας...

Υλικά
250 γρ.ρόκα
300 γρ. σπανάκι baby ή λόλα
10 λιαστέςντομάτες
3-4 φέτες μπέικον
3 φέτες του τοστ σε κύβους ψημενους κρουτον 
τριμμενη παρμεζάνα
ξύσμα 1 πορτοκαλιού
Για τη σως:
4 κ.σούπας ξυδι μπαλσάμινο
4 κ.σούπας κόκκινο κρασί ξηρό
2 κ.σούπας σόγια σως
1 φλυτζάνι ελαιόλαδο
αλάτι

Στρώνουμε σε σαλατιέρα τα λαχανικά.
Κόβουμε σε κομματακια το μπέικον,το τηγανίζουμε σε αντικολλητικό τηγανακι και το βάζουμε σε απορροφητικό χαρτί.
Κόβουμε τις λιαστές ντομάτες στη μέση και τις ρίχνουμε στη σαλατιέρα.
Χτυπαμε μαζί όλα τα υλικα για τη σως και περιχύνουμε τη σαλάτα.
Προσθετουμε το μπέικον και τα κρουτόν και ανακατεύουμε .
Πασπαλίζουμε με το ξύσμα πορτοκαλιου,το τυρι και... 
....σερβίρουμε!




Τετάρτη, Μαρτίου 25, 2009

Αηδονόπιτα..με γεύση ονείρων...

Η αηδονόπιτα-
Ισίδωρος Ζουργός

εκδ.Πατάκη
σελ.590


Εψαχνα να βρω ένα σχετικό ποστ με τη σημερινη μερα...σκεφτηκα να σας δείξω μερικες φωτογραφίες απο τον Κηπο των Ηρωων στο Μεσολόγγι,μα μετά μου ήρθε στο νου  "η αηδονόπιτα",κι αυτο το βιβλίο, νομίζω είναι από τα πιο ταιριαστά, για  σημερα...


[...Πολλες φορές αναρωτιέμαι τι σόι δημοκρατία είναι αυτή,Ελίζαμπεθ.Φαντάσου ένα κτήριο με πέντε οροφους,όπου όλοι θέλουμε να φτάσουμε ψηλά.Εσύ ξεκινάς απο τον τέταρτο όροφο και ανεβαινεις αργά και καμαρωτά με το παρασόλι στο ένα χέρι και στο άλλο μια βεντάλια,εγώ ανεβαίνω τρεχοντας ξέφρενα από το υπόγειο.Πόσο αντέχουν τα πνευμόνια ένος ανθρώπου;Ποιός είναι ο αθλοθέτης,τι σόι αγώνας είναι αυτός και τι σόι δημοκρατία,όταν μάλιστα έχει τους νέγρους αλυσοδεμένους στο ίδιο υπόγειο απ'όπου ξεκίνησα κι εγώ; (σελ.32)...]-ένα απο τα πιο αγαπημενα μου σημεία στην "αηδονόπιτα".

Πριν απο την "αηδονόπιτα",ο Ζουργός έγραψε την "σκια της πεταλούδας",κι αυτο ειναι ένα απο τα καλύτερα βιβλία που διάβασα τα τελευταία χρόνια.(διαβάστε και εδώ στο μπλογκ της elie σχετικά)
Την "αηδονόπιτα" την αγόρασα μόνο και μόνο επειδή ήταν δικό του βιβλίο-απολαμβάνω τον τρόπο που γράφει-παρ'όλο που η υποθεση του βιβλίου,όπως περιγράφεται στο οπισθόφυλλο,δεν είναι ακριβώς αυτο που θα με παρακινούσε να το αγοράσω...μεγα λάθος μου-ευτυχώς!-το βιβλίο ειναι υπεροχο,αν όχι καλύτερο και απο το προηγούμενο...

Με λίγα λόγια,ένας φιλέλληνας,ο Γκαμπριελ,απο την Βοστόνη,απελπισμένος από την ατυχη κατάληξη του έρωτά του,διασχίζει τον ωκεανό και έρχεται στην Ελλάδα του 1821,ωθούμενος επιπλέον από την ιδιαίτερη αγαπη του για την ελληνική ιστορία και την πίστη του στον αγώνα των Ελλήνων για ελευθερία.Απο την Βοστόνη στη Μασσαλία κι απο κει στη Μαλτα,στη Νάξο,στη Θεσ/νίκη και κυρίως στα ψηλα της Ρούμελης μα και στο έγκλειστο Μεσολόγγι...όλη  αυτη η πορεία, που θα διανύσει ,θα τον σημαδέψει με πολλούς τρόπους,μα κυρίως με τον έρωτα που θα νοιώσει να μπαίνει καταλυτικά στη ζωή του και να  αλλάζει ό,τι πίστευε έως τότε γι'αυτόν...
Ο Ισ.Ζουργός έχει ένα μοναδικό τρόπο να γράφει μετατρέποντας τις λέξεις σε χαδια,ακόμη κι εκει που θα έπρεπε να πονουν...Τα βιβλία του είναι το σημείο όπου πεζός λόγος και ποιηση συναντιούνται,δημιουργώντας μοναδικά συναισθήματα ευφορίας στην ψυχή του αναγνωστη-χωρίς όμως αυτο να γίνεται σε βάρος της πλοκής του βιβλίου,το οποίο ειναι συναρπαστικό.
[....Την κοίταξε ετσι όπως έστεκε δίπλα στη φωτιά,τα λυτά μαύρα μαλλιά της γυαλιζαν σαν τη ράχη χελιδονιών,τα μάτια της μπλε λίμνες.Εκείνη τη στιγμή κατάλαβε πως μαζί της θα μπορούσε να περάσει άλλους δέκα ωκεανούς...(σ.513)
....Βαδισαν μέσα στα λιβάδια για αρκετη ώρα όσο είχε ακόμη φως.Ύστερα έστρωσαν καταγής πάνω σε ρίγανη και παπαρούνες....Ήταν η σειρα του να πει παραμύθια,μερικές φορές αυτο του ήταν πιο δύσκολο απ'το να είναι πίσω από την ντάπια και να πυροβολεί μερόνυχτα με βροχή.Ευτυχώς ήταν τ' άστρα που τον βοήθησαν.Είπε ένα παραμύθι για ένα ορφανό αγόρι,που η μανα του πέθανε σ'ενα πολύβουο λιμάνι και το μεγάλωσαν ξένα χέρια.Για ένα αγόρι που όταν μεγάλωσε ταξίδευε από άστρο σε άστρο για να βρει έναν καλύτερο  κόσμο,που τελικά σκαρφάλωσε σ'έναν τόπο μαγικό και βρήκε ένα διαμάντι μεγάλο σαν μάτι αλόγου και λαμπερό σαν τα σωθικά της φωτιάς.
Ειχαν κλείσει τα μάτια τους πριν προλάβει να το τελειωσει.Να'ξερε τάχα κι αυτός πώς τέλειωνε τούτο το παραμύθι;....(σελ.515)....]

Για μενα το βιβλίο ήταν εξαιρετικα συγκινητικό στα κεφάλαια που αναφέρονται στην πολιορκία και την έξοδο του Μεσολογγίου.Έχοντας ξεναγηθεί στον Κήπο τω Ηρώων,έχοντας θαυμάσει κειμήλια  του αγώνα των έγκλειστων στο Μεσολογγι,έζησα μεσα απο την "αηδονόπιτα",με τρόπο απόλυτα ζωντανό,ολ'αυτά που φαντάστηκα πως έγιναν-ακούγοντας τότε  τον ξεναγό.
Κι αν ο τίτλος του βιβλίου σας ξενίζει κάπως και σας κάνει να απορείτε,διαβάζοντας το βιβλίο θα βρείτε την απάντηση και θα καταλάβετε...
Ένας επιπλεον λόγος για να το διαβασετε είναι ο ήπιος τόνος που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας  για να προσεγγίσει τους δυο αντιμαχόμενους λαούς....δεν χρησιμοποιούνται πουθενά εθνικιστικές κορώνες,ούτε υπερβολή στην πατριωτική συνείδηση των ηρώων...αντίθετα τονίζεται
[... η ρηση του Κικερωνα:silent enim leges inter arma,ή,με άλλα λόγια,οι νομοι σιωπούν σε ώρα πολέμου.Για τον Γκαμπριελ Λίντον κάθε πόλεμος ήταν συνώνυμο της αγριότητας...]

Ο Ισιδωρος Ζουργός είναι δάσκαλος και εργάζεται στη Θεσ/νίκη.



Τρίτη, Μαρτίου 24, 2009

τρουφάκια νηστήσιμα


Αν νηστευετε και θελετε κατι γλυκο να προσφερετε αυριο,ο Στ.Παρλιαρος στις Γλυκιες Αλχημειες, το τελευταιο Σ/Κ της Αποκριάς ,παρουσιασε αυτα τα τρουφακια που γινονται πολύ γρήγορα και ευκολα..και με υλικα πολύ απλά...

Η μονη  δική μου αλλαγή στη συνταγη είναι η προσθηκη λικερ,δεν ειχε τιποτα υγρο στα υλικά, και μου φανηκαν πολυ στεγνά όταν τα δοκιμασα.
Επισης,τα τυλιξα σε κανελλα,ενω ο Παρλιαρος τα παρουσίασε με σουσαμι(μα επειδη δεν μου πολυαρέσει το άλλαξα).
Αν τα κανετε ...κανελλάτα,να ξερετε πως γίνονται αρκετά πικαντικα,που σημαίνει λίγο ...καυτερα,όπως είπε ο γιος μου...

Υλικά
1 κούπα ξηρά φρούτα (ο,τι σας βρίσκετε,εγω εβαλα ξερα συκα και βερύκοκκα)
1 κούπα φουντούκι
5 κ.σούπας μαρμελάδα βερύκοκκο(ή όποια άλλη κίτρινη έχετε,μονο να είναι λίγο ξινούτσικη)
ξύσμα 1 λεμονιού(ή πορτοκαλιού,γκρειπφρουτ,λεμονι...αναλογα τη μαρμελαδα)
50 ml γκραν μαρνιέ(ή λιμοντσελο)
Για το τυλιγμα:
σκόνη κανέλλας ή σουσάμι(ή και κακαο...)

Πολτοποιούμε στον κοφτη τα φρούτα.
Τρίβουμε το φουντούκι.
Ανακατευουμε φρούτα και φουντουκι με τη μαρμελάδα,το ξύσμα και το λικέρ.
Πλαθουμε σε μπαλακια.
Τα τυλίγουμε αναλόγως γούστου σε σουσαμι,κανελλα,ή κακαο.
Σερβίρουμε σε πιατέλα στολισμενη με φρεσκιες φέτες πορτοκαλιού.
(ή τα τοποθετούμε σε μικρά χαρτινα φορμάκια)

Χρόνια  πολλά σε όποιον αυριο γιορταζει!
:)

Δευτέρα, Μαρτίου 23, 2009

Βακαλαος πλακι με βότκα

Ιδου και η Νο 2 συνταγη!
Πιο συμβατικη και  πιο κοντα στα γουστα πολλων,ιδιαιτερα αν καποιος αφαιρεσει τα μανιταρια και αλλαξει τη βοτκα με λιγο ασπρο κρασι.
Παντως ακομη κι ετσι την τιμησαν και τα παιδια μου,που ειναι πολύ δυσκολο κοινο! :)
Τη συνταγη βρηκα-αν θυμαμαι καλα- στο τελευταιο τευχος Κουζινα,ενθετο περιοδικό στον ΕΤ

Υλικα
1 πακετο φιλετο βακαλαου(ή παστο που έχετε ξαλμυρισει)
1 μεγαλο κρεμμυδι ψιλοκομμενο
1 πιπερια πρασινη σε ροδελες
100 γρ. φρέσκα μανιταρια σε φετες
2 σφηνακια βοτκα(αν το θελετε πιο ελαφρυ βαλτε ενα)
1 κουτι ντοματακια ψιλοκομμενα
2 σκελιδες σκορδο φετακια
1 δαφνοφυλλο
ρίγανη
μαϊντανο ψιλοκομμενο
αλατι-πιπερι

Σε λαδωμενο πυρεξ βαζουμε τα φιλετα αλατοπιπερωμενα και πασπαλισμενα με λιγη ριγανη.
Σε κατσαρολιτσα βαζουμε το κρεμμυδι και το σκορδο να ροδισουν μαζι με τη δαφνη,σε μετρια φωτια, και προσθετουμε την πιπερια και τα μανιταρια.
Αφηνουμε να πιουν τα υγρα τους και σβηνουμε με τη βότκα.
Προσθετουμε τα ντοματακια,λιγο νερο, και αφηνουμε τη σαλτσα να πιει λιγο το υγρο της μα οχι να δεσει καλά.
Αποσυρουμε απο τη φωτια και ριχνουμε τον μαϊντανό.
Περιχυνουμε το ψαρι και ψηνουμε σε προθερμασμενο φουρνο στους 200 β.να στεγνωσει το φαγητό.
Προσεχουμε να μην καει το ψαρι,και αν χρειστει σκεπαζουμε με αλουμινοχαρτο.


Σερβιρουμε με εξτρα ψιλοκομμενο μαϊντανό.
Του ταιριαζουν οι τηγανητες πατατούλες(για τα παιδια..)
μα και μια θανατηφορα καυτερη σκορδαλια (για γερα στομαχια και τολμηρους ...)


ΥΓ:εντελως ποσφατα ανακαλυψα μια συνταγη για τηγανητο βακαλαο με σως καρυ,οποτε λεω να δοκιμασω αυτη για τις 25 του Μαρτη...αν παει καλα θα σας την πω  :)

Κυριακή, Μαρτίου 22, 2009

Βακαλαος με δαμασκηνα

Αφου πλησιαζουμε στην εθνικη μας γιορτη,οπου ο βακαλαος επιβαλλεται ας τηρησουμε την παραδοση με μια οχι και τοσο παραδοσιακη συνταγη,μα είναι...
...σπεσιαλιτε Χαλκιδικής!...ή τουλαχιστον έτσι έλεγε ο μάγειρας ταβερνας που το έφτιαξε πριν χρόνια σε εκπομπη της Β.Αλεξιάδου....αν καποιος μας διαβαζει απο την υπεροχη Χαλκιδικη ας μας επιβεβαιώσει αν ισχύει.
Οφείλω να πω πως μεχρι να φτιαξω το συγκεκριμενο πιατο,με τον βακαλαο δεν τα πηγαινα πολυ καλά,ειδικά πλακί...ετούτη όμως η σαλτσουλα μαζι με τα δαμασκηνα και τις σταφιδες δινει εξαιρετικη γλύκα,κι απο τοτε ειναι αυτο που μαγειρευω στις 25 του Μαρτη.
Επισης δεν χρησιμοποιω παστο βακαλαο γιατι απεχθανομαι τοσο τη μυρωδια του,όσο και τη διαδικασια ξαλμυρισματος...εσεις ομως μπορειτε να το κανετε με παστο ψάρι...αν αγαπατε τα γλυκοξινα θα το απολαυσετε....
Υλικα
800 γρ φιλετο βακαλαου
2 κρεμμύδια ξερα σε φέτες
1 κουτι ντοματακια ψιλοκομμενα
2 ντοματες τριμμενες
1/2 κ.γλυκου μπαχαρι τριμμενο
2-3 δαφνόφυλλα
δαμασκηνα ξερά(υπολογιστε περιπου 3 για καθε πιατο)
2 κ.σούπας μαυρη σταφιδα
τριμμενη φρυγανια
λιγο αλευρι
αλατι-πιπερι
ελαιολαδο

Κατ'αρχην ετοιμαζουμε τη σαλτσα.
Σε κατσαρολιτσα βαζουμε ελαιολαδο αρκετο και ροδιζουμε τα κρεμμυδια.
Ριχνουμε και το μπαχαρι μαζι με τη δαφνη.
Προσθετουμε τις ντοματες,αλατι,πιπερι και αφηνουμε τη σαλτσα να δεσει ελαφρα.
Λιγο πριν να λειωσει το κρεμμυδι εντελως ,ριχνουμε τα δαμασκηνα και τις σταφιδες,αφηνουμε να παρει μια βραση ακομη και αποσυρουμε.
Λαδωνουμε ένα ταψί,πασπαλίζουμε με φρυγανια και ριχνουμε λίγη απο τη σαλτσα.
Τοποθετουμε τα φιλετα ψαριου αλατοπιπερωμενα και αλευρωμενα(έτσι η σαλτσα θα δεσει καθως θα ψηνεται)
Περιχυνουμε με την υπολοιπη σαλτσα και ψήνουμε σε προθερμασμενο φουρνο στους 200 βαθμους ώσπου να γινει το ψαρι και να δεσει η ντοματα.
Μην το παραψησετε γιατι τα φιλετα θα διαλυθουν.

Λευκο ασύρτικο για συνοδεια,μαζι με τραγανο χωριατικο ψωμι,δροσερη πρασινη σαλατα...
...άντε γεια μας :)

ΥΓ΅:η επομενη συνταγη  θα ειναι παλι βακαλαος, πλακι,μα με βοτκα και μανιταρια...

Παρασκευή, Μαρτίου 20, 2009

Φυσικός πλούτος

... ναι , το κυματάκι σου το κρυσταλλένιο χάρμα

και τα διαμαντάκια των κυμάτων σου ένα θάμπος


... που με υπομονή μυρίων χρόνων, σμιλέψανε την πέτρα, δίχως να τη ρωτήσουν

... κι αλλού τη θέλανε αμμουδερή, χάδι σε κόκκους να μοιράζει

... κι αλλού τη φτιάξαν στρογγυλή, με θησαυρούς βυθού να μοιάζει .


... Μα, τι αξία θα είχες μ'όλ'αυτά, τη διαμαντένια σμίλη σου, τα υπέροχα γλυπτά σου



... εάν Ανθρώπινη ψυχή, δεν είχε ζήσει να νοιαστεί, με βλέμμα αγάπης καθαρό, να βρει την ομορφιά σου.
(φωτο betty's)

Επειδή το νόμισμα έχει παντα 2 όψεις...

...διαβαστε Λενα Μαντά!

Η άλλη πλευρα του νομίσματος-
Εκδ. Ψυχογιος
σελ.433



Κατ'αρχην, να πω ,οτι στην παρουσιαση αυτου του βιβλίου, εδω στο Αγρίνιο, γνωρισα-επιτελους- και απο κοντα τη Λ.Μαντα και είναι έτσι όπως την φανταστηκα...μια φωτεινη ζεστη αγκαλια :)

Τώρα για το βιβλίο,έχουν γραφτει τόσα πολλα που δε χρειάζεται να πω εγω περισσότερα,άλλωστε έχει διαβαστεί και πολύ...Η υποθεση με δυο λόγια αφορά το δίλλημα ενος άντρα,του Αντρέα, να επιλέξει αναμεσα σε δυο γυναίκες,τη Νίκη,μεγαλύτερή του,με την οποία συνδεθηκε για πολλά χρόνια με δυνατό παθος,συνοδεια βασανων βεβαιως, και την Αρετή,πολύ μικρότερή του και εντελώς αντίθετη στο χαρακτήρα και στον τρόπο ζωης απο την προηγούμενη σύντροφο του.
Ποια θα επιλέξει;
Η συγγραφεας αφήνει την επιλογη στον αναγνωστη ,γι'αυτο και έχει γραψει 2 διαφορετικά φιναλε...(εγώ πάντως,όσο κι αν θα ήθελα να επιλέξει την Αρετή,την μικρότερη,πιστευω πως τελικά η ζωή του τραβούσε μαζί με τη Νικη...όσο κι αν μια τετοια σχεση,έτσι όπως περιγράφεται η δικη τους, μονο υγιης δε μπορει να  είναι...)
Κλείνοντας το βιβλίο σκεφτηκα πως αυτο είναι το πιο μεγαλο ατου της Λ.Μαντά...΄κατεχει μια μαγικη φορμουλα,να μην μπορει ο αναγνωστης να αφησει-κυριολεκτικα-το βιβλιο αν δεν το τελειώσει...και για να ειμαι ειλικρινης,υπήρξαν κεφάλαια που με κούρασαν και αφορούσαν τη ζωη του Ανδρεα,(πιστεύω πως δε χρειαζοταν τοσο λεπτομερης αναλυση της πορειας του ώσπου να συναντησει τη Νικη),όμως εκεί εγώ,με το βιβλίο στο χέρι να ανυπομονω για το παρακατω,παρά τις όποιες ενστάσεις μου με τους ήρωες και τον τρόπο που αυτοι αντιδρουσαν και πορευονταν στο βιβλίο...επειτα πώς να το κανουμε...τα βιβλία της Λ.Μαντα αγγιζουν μια πολύ ευαισθητη χορδή μου και πάντα με κανουν να κλαιω...
Καθως διαβαζα λοιπον το βιβλιο,το συγκεκριμενο δίλημμα,του Ανδρεα,το έθετα ως ερωτημα στον συζυγο μου,τα μεσημερια που τρώγαμε(μη φανταστείτε πως πηρε και πολύ...σε 2 μερες το ειχα τελειωσει το βιβλιο..),και εγινε αφορμη για μια μεγάλη συζητηση, με πολλες διαφωνιες βεβαιως!...Και μετα πια σκεφτηκα,οτι,δεν ειναι τελικα σπουδαίο αυτο,να μπορει ένα βιβλίο να μπαίνει στη ζωη του αναγνωστη και η ζωή του ήρωά του να εισχωρει στη δικη του;Σκέφτομαι πόσο πολυ θα το επιθυμούσαν και για τα δικά τους δημιουργήματα,όλοι αυτοί που κατηγορουν τους εμπορικους συγγραφεις ως μη ποιοτικους...
Η Λ.Μαντα παντως,κατ'εμε, και εμπορικη και ποιοτικη ειναι,γιατι,εκτος απο τις πωλήσεις που μιλουν με αριθμους,πώς αλλιως μπορει να οριστεί όλος αυτος ο φωτεινός,στερεος,γεμάτος θετικές αξίες κόσμος,που στήνει κάθε φορά μεσα στα βιβλία της για χατιρι των  αναγνωστών;
Ε;;;...

Τρίτη, Μαρτίου 17, 2009

Τριγωνακια νηστίσιμα

Στο ψυγείο περισσευε ένα ολοκληρο βαζο γλυκό μανταρινι που είχα βαρεθει να το βλεπω.
Φύλλο κρούστας πάντα έχω,κουβερτούρα επίσης...και παρ'όλο που δε νηστεύουμε αποφασισα να μη βαλω βούτυρο για να μη γίνουν βαρια.Χρσησιμοποιησα ηλιέλαιο που κανει το φυλλο πολύ τραγανό χωρις να του δίνει εντονη γευση οπως το ελαιόλαδο.

ΥΛΙΚΑ
5 φύλλα κρούστας
1 σακουλάκι σταγονες κουβερτούρα
3-4 ολοκληρα μανταρινια γλυκο κουταλιού
ηλιέλαιο για τα φυλλα
ζαχαρη αχνη για πασπαλισμα

Κόβουμε τα μανταρίνια σε κομματακια
Χωρίζουμε κατα μηκος τα φύλλα σε 4 λωρίδες.
Λαδώνουμε καλα κάθε λωρίδα και διπλώνουμε στη μεση.
Ξανα λαδώνουμε και βάζουμε 1 κουταλακι γλυκού σταγονες κουβερτούρα και λιγο μανταρίνι.
Τυλίγουμε σε τριγωνακια και τοποθετουμε σε ταψί στρωμενο με αντικολλητικο χαρτί.
Ψήνουμε σε προθερμασμενο φούρνο στους 180 β. ώσπου να ροδισουν καλά.
Όταν είναι έτοιμα είτε τα πασπαλιζουμε με άφθονη άχνη,
είτε τα αφήνουμε σκέτα και τα περιχύνουμε με σιρόπι απο το γλυκο πριν τα σερβίρουμε.

ΥΓ:φυσικα ως γεμιση μπορουμε να βαλουμε ό,τι αλλο θελουμε...ξηρους καρπους,ξηρα φρούτα,λουκουμακια,μαρμελάδα...

Σάββατο, Μαρτίου 14, 2009

Ψάρι με φινόκιο

...και όχι μόνο...μα επισης,αρωματισμενο  με μαραθόσπορο  και πορτοκαλι.
Το Σάββατο,όπως ισως σας εχω ξαναπεί,είναι συνηθως η μερα που τρώμε κατι σε θαλασσινο...
και όταν προκειται για ψάρι,μονο φιλετο μαγειρευω...με όλα τ'αλλα είδη ψαριου δεν τα παω καλα(και δεν τα συμπαθω πολυ...)
Εγω εδω το μαγειρεψα με περκα μα εσεις μπορειτε να βάλετε ο,τι φιλετο αγαπατε.
Γλώσσα,βακαλάος και πανγκασιος θα πήγαιναν επίσης μια χαρά.

ΥΛΙΚΑ
1 πακετο φιλετο ψαριού
1 μέτριο φινοκιο ψιλοκομμενο
1 κ.γλυκού μαραθόσπορο ή γλυκάνισο καβουρντισμενο
1 σκελιδα σκορδο φετάκια
ξύσμα 1 πορτοκαλιού
1 κρεμμύδι ψιλοκομμενο
2 κ.σούπας ελαιόλαδο
αλάτι-πιπέρι
2 ντοματες σε ροδέλες
εξτρα ελαιόλαδο

Ανακατεύουμε όλα τα υλικά  εκτός απο τις ντοματες και τ'αφηνουμε στην ακρη για 15 λεπτά.
Αλατοπιπερώνουμε τα φιλέτα.
Σε λαδωμένο πυρέξ απλώνουμε λίγο από το  μίγμα των λαχανικών και τοποθετούμε απο πανω το ψάρι.
Καλυπτουμε με το υπόλοιπ μιγμα,βάζουμε τις ροδελες ντοματας  απο πανω και περιχυνουμε με λίγο λαδι.
Ψήνουμε σε προθερμασμενο φουρνο ατους 180 β. ώσπου να μαλακωσει το ψάρι .
Προσθετουμε αν χρειαζεται λίγο νερο και αν χρειαστει σκεπαζουμε με αλουμινοχαρτο για να μην καει η επιφανεια του φαγητου.
Τρώγεται φρεσκο φρεσκο με μια δροσερη σαλατα iceberg



Πέμπτη, Μαρτίου 12, 2009

Σοκολατενιο κεικ με ταχίνι

Κατ'αρχην να πω πως το ταχινι δε με συγκινει ιδιαίτερα ως γεύση μόνο του,μα ούτε ως προσθηκη σε γλυκα και φαγητά...το έχω δοκιμασει με πολλους τροπους μα στο τέλος η γεύση δε μου πήγαινε...
Εδω όμως πρόκειται για μια συνταγή του μάγου και καλλιτέχνη Στ.Παρλιάρου και το ταχίνι δενει τέλεια με όλα τα υπόλοιπα υλικά της συνταγής χωρίς να κυριαρχεί στη γεύση(αυτό είναι που πραγματικά με ενοχλεί συνηθως στο ταχίνι)
Είναι φυσικά ενα νηστίσιμο κέικ,μα ειλικρινα  πολύ...gourmet γεύση και κατά πολύ ανώτερο απο τα συνηθισμενα κέικ,ειδικα για τους σοκολατο μανιακς...επίσης εντονο είναι το αλκοολ στη γεύση
Η συνταγη και η εκτελεση της παρουσιάστηκε στην εκπομπή του Παρλιάρου, Γλυκές Αλχημείες(την οποία εγώ και ο μικρός μου παρακολουθούμε φανατικά!)
Είναι πανεύκολη και γρήγορη στην εκτελεση,δε χρειαζεται ούτε καν μιξερ.

ΥΛΙΚΑ

200 γρ.κουβερτούρα λιωμενη
200 γρ.ταχίνι(η συνταγη έλεγε 300)
100 ml ρούμι ή κονιακ(εγώ έβαλα 200 και κοντεψαμε να ...τραγουδησουμε!)
200 ml φρεσκο χυμό πορτοκαλιού
300 γρ. ζάχαρη άχνη
300 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 κ.γλυκού μπέικιν παουντερ

Σε βαθύ μπωλ ανακατεύουμε το ταχινι με το ρούμι και το πορτοκάλι.
Προσθέτουμε την άχνη και τη σοκολάτα.
Ρίχνουμε το αλεύρι μαζί με το μπέικιν και ανακατεύουμε καλά με το σύρμα.
Λαδώνουμε μια μακροστενη φορμα του κέικ ή ένα στρογγυλό ταψάκι.
Πασπαλίζουμε με ζάχαρη κρυσταλιζέ ή ψιλή.
Ρίχνουμε μέσα το μιγμα και το στρώνουμε ομοιόμορφα.
Ψήνουμε στους 180 β. για περίπου 30 λεπτά.
Να έχετε στο νου σας οτι αυτο είναι ένα υγρό κέικ,δηλαδή μετα τα 30 λεπτά,όταν θα βυθίσετε  ένα ξυλάκι αυτο δεν θα βγαίνει στεγνό.
Οταν το βγάλουμε το αφήνουμε να κρυώσει αρκετά και μετά το αναποδογυρίζουμε σε πιατέλα.
Πασπαλίζουμε με λίγη ζαχαρη κρυσταλλικη,αν χρειαζεται, και στολίζουμε με φέτες γλυκό πορτοκάλι(ή μανταρίνι).
Είτε κρύο,ειτε ζεστό είναι σούπερ!

Ειδικα αφιερωμενο στον lockheart
:)

Τετάρτη, Μαρτίου 11, 2009

Palmiers με μανιταρια

Τα παλμιέ είναι γαλλικά γλυκα μπισκοτα με ζαχαρη σε φυλλο σφολιατας, ψημενα σε λεπτες φέτες και διπλωμενα με τροπο που να θυμιζουν τα φυλλα του φοινικα,εξ'ου και η άλλη τους ονομασια,palm leaves.
Τα δικα μου δεν μπορω να πω ότι είναι άψογα φοινικόφυλλα,μα επειδη είναι απο τις πρωτες συνταγες που δοκιμασα όταν άρχισα να μαγειρευω ,αγαπώ πολύ τα συγκεκριμενα ,που δεν είναι ούτε γλυκά,ούτε και γαλλικά!
Είναι ένα νοστιμο σνακ κι ένα ωραίο ορεκτικό.
Αν μάλιστα παραλείψετε το τυρί,είναι και νηστισιμα.
Στην παρασκευη δεν ειναι δύσκολα μα χρειάζεται ένα καλά κοφτερό μαχαίρι για να κοπουν χωρις να διαλυθουν.

ΥΛΙΚΑ

1 φύλλο σφολιατας

Γέμιση:

2 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμενες

3 φρ.κρεμμυδακια ψιλοκομμενα

250 γρ. φρεσκα μανιτάρια ψιλοκομμενα

1 κ.γλυκού αλεύρι

τριμμενο κόλιανδρο

ψιλοκομμενο μαϊντανό

3 κ.σούπας τριμμενη παρμεζάνα

αλάτι-πιπέρι

λιγο ελαιόλαδο

Χωρίζουμε το φύλλο σφολιάτας κατά μηκος στη μέση.

Στο λάδι σωταρουμε τα κρεμμυδακια με το σκορδο και προσθέτουμε τα μανιταρια.

Αφήνουμε να πιουν τα υγρα τους και να ροδίσουν,αλατοπιπερώνουμε,ριχνουμε τον κόλιανδρο και το αλευρι.Ανακατευουμε καλά για 3 λεπτα περιπου.

Κατεβάζουμε απο τη φωτια και προσθετουμε τον μαϊντανό και το τυρι.

Μοιράζουμε και στρώνουμε το μιγμα στα 2 κομματια της σφολιατας.

Γυριζουμε πανω στο μίγμα,σε καθε κομματι,τη σφολιάτα στα πλαγια και κατα μήκος,αλείφουμε τις ενώσεις με λίγο γάλα και διπλώνουμε στη μέση τα ρολά...η φωτογραφια,που κρατησα ,τότε, απο το περιοδικο που ειχε τη συνταγη, θα σας το δειξει καλυτερα

Αφήνουμε τα ρολά στο ψυγείο για 30 λεπτά.

Προθερμαίνουμε αερόθερμο φούρνο στους 180 β.

Στρώνουμε ένα ταψί με αντικολλητικό χαρτι.

Κόβουμε τα ρολά σε φέτες 1 εκ. περίπου και τα τοποθετουμε στο ταψί.

Ψήνουμε ώσπου να ροδίσουν
Σερβίρονται ζεστά και κατά προτίμηση φρέσκα φρέσκα,με το άρωμα του κόλιανδρου να κυριαρχει και κάνει πιο φίνα τη γεύση

Τρίτη, Μαρτίου 10, 2009

Λαχανοσαλάτα με πορτοκαλι

Έχετε ποτε δοκιμάσει πορτοκάλι με ελιές?
Αν ναι γνωριζετε ποσο καλά πάνε τα δυο τους...αν όχι να δοκιμάσετε!..
Eδώ,σε συνδυασμό με το λάχανο και το φινόκιο φτιαχνουν μια φοβερή σαλάτα

ΥΛΙΚΑ
(δεν αναφερω ακριβή ποσοτητα υλικών...τα ταιριαζετε αναλογα της σαλατιέρας και του γούστου σας)
λάχανο άσπρο και κόκκινο
1 φινόκιο
1 πορτοκάλι
μαύρες ελιές
μαϊντανός ψιλοκομμένος
Σως:
αποξηραμένο θυμάρι
κόλιανδρος σκόνη
αλάτι-πιπέρι
ξύδι με εστραγκόν
λάδι

Τριβουμε το λάχανο και το φινόκιο(στον ίδιο τρίφτη).
Καθαρίζουμε το πορτοκάλι σε φέτες,βγάζουμε τη μεμβράνη και κόβουμε τις φέτες στη μέση.
Τα βάζουμε σε σαλατιέρα και προσθετουμε τις ελιές και τον μαϊντανο.
Χτυπάμε όλα τα υλικά της σως μαζί,περιχύνουμε και απολαμβανουμε :)


Σάββατο, Μαρτίου 07, 2009

Aν δεν μου 'δινες ποίηση Κύριε (Ν.Βρεττάκος)


Νικηφόρος Βρεττάκος

Αν δεν μού 'δινες ποίηση Κύριε

Ἀπὸ Σπύρου Κοκκίνη 6η ἔκδ,
«Ἀνθολογία Νεοελληνικῆς Ποίησης»
Ἔκδ. Ι.Δ. ΚΟΛΛΑΡΟΥ &
ΣΙΑΣ Α.Ε., Ἄθῆναι 2000.

Ἂν δὲ μούδινες τὴν ποίηση, Κύριε,
δὲ θάχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω.
Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θάταν δικά μου.
Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές,
νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου,
νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο,
ἡ ἔρημός μου λαό,τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια.

Λοιπόν; Πῶς σου φαίνονται;
Εἶδες τὰ στάχυά μου, Κύριε;
Εἶδες τ' ἀμπέλια μου;
Εἶδες τί ὄμορφα ποὺ πέφτει τὸ φῶς στὶς γαλήνιες κοιλάδες μου;
Κι' ἔχω ἀκόμη καιρό!
Δὲν ξεχέρσωσα ὅλο τὸ χῶρο μου, Κύριε.
Μ' ἀνασκάφτει ὁ πόνος μου κι' ὁ κλῆρος μου μεγαλώνει.
Ἀσωτεύω τὸ γέλιο μου σὰν ψωμὶ ποὺ μοιράζεται.
Ὅμως,δὲν ξοδεύω τὸν ἥλιό σου ἄδικα.
Δὲν πετῶ οὔτε ψίχουλο ἀπ' ὅ,τι μοῦ δίνεις.
Γιατί σκέφτομαι τὴν ἐρμιὰ καὶ τὶς κατεβασιὲς τοῦ χειμῶνα.
Γιατί θἄρθει τὸ βράδι μου.
Γιατί φτάνει ὅπου νἆναιτὸ βράδι μου, Κύριε,
καὶ πρέπεινἄχω κάμει πρὶν φύγω τὴν καλύβα μου ἐκκλησιὰ
γιὰ τοὺς τσοπάνηδες τῆς ἀγάπης.

Yπέροχο ε; Μα τι μας λέει τώρα ο ποιητής…έχουμε χωράφια με στάχυα κι αμπέλια δικά μας; Έχουμε «ξύλα»(δέντρα )καρπισμένα; πού είναι οι κλώνοι που σχίζουν την πέτρα μας, τα δάχτυλα που πλάθουν με ήλιο, οι κοιλάδες με τη γαλήνη μας; !! Οραματίζεται τον εαυτό και τη θέση του στον «κλήρο» που του αναλογεί απ’το «ξεχέρσωμα»….
Ονειρεύονται και διαβουλεύονται, σήμερα και πάντα, ν’αλλάξουν τον κόσμο, να γίνει καλύτερος. Μα, χρειάζεται πρώτα να οραματιστείς το σχήμα και το χρώμα, την κίνηση που θα δώσεις, να οραματιστείς ολόκληρο το καλύτερο. Μα, πάλι, πώς να δει ο νους εκείνο που περιγράφει το θέλω της καρδιάς, που ακόμη δεν έσκισε την πέτρα της να αιμορραγήσει ρόδα*… ίσως γιαυτό να μένει ακόμη βουβή η καρδιά και τυφλός ο νους στα οράματα…. Αποστρέφεται τον πόνο κι αποφεύγει τη «δουλεία» της ελεύθερης αυτοδιάθεσης στα όρια της καλύβας της αγάπης;!!

…Να μας έδινες ποίηση Κύριε…

(το ποίημα το βρήκα στην ιστοσελίδα http://www.myriobiblos.gr/ )
* η σύλληψη ως εικόνας ανήκει στην συγγραφέα Κ.Οικονόμου

Πέμπτη, Μαρτίου 05, 2009

Φάβα η θρεπτικότατη!!!!!





Μιας και μπήκαμε στη σαρακοστή είπα να φτιάξω μια φάβα. Άσε που έρχονται και δύσκολες μέρες και μια τέτοια συνταγή πάντα θα είναι χρήσιμη. Γιατί είναι ένα όσπριο πολύ πλούσιο σε βιταμίνες και θρεπτική αξία. Στις ταβέρνες την τρώμε σαν ορεκτικό και συμπλήρωμα αλλά κάλλιστα μπορεί να σταθεί σαν κύριο πιάτο.
ΥΛΙΚΑ (για 4 πιάτα):
--2 φλιτζάνια φάβα. (Καλό θα ήτανε να βρίσκαμε την περιβόητη σαντορινιά φάβα. Αλλά που; Τα τελευταία χρόνια έχει χαθεί από την αγορά ή αν τη βρει κάποιος κάπου, η τιμή της είναι στα επίπεδα της κοκαίνης. Όλες που κυκλοφορούν είναι εισαγώμενες. Πολύ νόστιμη και αρκετά φθηνότερη θεωρώ ότι είναι η χύμα φάβα από την Τουρκία, που μπορούμε να τη βρούμε και σχετικά εύκολα σε πολλά μαγαζιά).
--6 φλιτζάνια νερό
--1 κρεμμύδι ολόκληρο καθαρισμένο. Αλάτι.
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ:
Πλένουμε καλά τη φάβα και τη βάζουμε σε κατσαρόλα μαζί με το νερό το αλάτι και το καθαρισμένο κρεμμύδι. Τη βράζουμε σε χαμηλή φωτιά και όταν κοντεύει να πιεί το νερό βγάζουμε το κρεμμύδι και το πετάμε και αρχίζουμε να ανακατεύουμε με σύρμα κουζίνας (για να λιώσουν τελείως τα κομματάκια). Όταν αρχίζει να πήζει τη σερβίρουμε σε πιάτα.
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΦΑΓΩΜΑΤΟΣ: Όταν έχει κρυώσει κόβουμε κρεμμυδάκι ρίχνουμε ελαιόλαδο και χαράζουμε σταυρωτά με το πηρούνι. Αν θέλουμε στίβουμε και λεμόνι. Συνοδεύεται θαυμάσια και από ελιές.
navarino-s : συνταγές lofaloco (low fat low cost)

Τρίτη, Μαρτίου 03, 2009

Οι γερανοί του Ιβύκου !!!!




Αναγκαία σημείωση: Δανείστηκα τον τίτλο από ένα εκπληκτικό κείμενο που είχε παλιά το αναγνωστικό της Α΄ Γυμνασίου: την ιστορία της δολοφονίας από δυο ληστές, έξω απ' την Κόρινθο, του μεγάλου ποιητή Ίβυκου από την Κάτω Ιταλία. Με τα πουλιά να βλέπουνε το φονικό από πάνω και να οδηγούν μετά στη φυλακή τους δυο ενόχους! Μια ιστορία που μας συγκλόνιζε και που την είχαμε διαβάσει όλοι, πρωτού την κάνουμε μάθημα.
.
.
.
Δίπλα στην είσοδο του Μετρό στο μικρό παρτέρι με τις ελιές και ενώ τα πόδια ακουμπούν ελαφρά στο πλακόστρωτο, πεσμένο πάνω στο ξερό χώμα με τα αποτσίγαρα και λουσμένο από ένα πολύ ζεστό για μήνα Οκτώβρη ήλιο, έναν ήλιο που μόλις ξεπρόβαλλε από τον Υμηττό, κείτεται το ωραίο κορμί, ντυμένο στην πένα: καινούργιο τζιν καθαρό, καινούργια μαύρα παπούτσια με αυτές τις γυριστές μπρος και πίσω σόλες, κρεμ ζακέτα με φερμουάρ, ανοιχτό μπλε πουκάμισο, κολιέ από μπλε οπαλίνα χάντρες και ένα κεφάλι πανέμορφο, γερτό στο πλάι, τριγυρισμένο από ξερά χορτάρια που τα αναδεύει το ελαφρύ αεράκι, ένα μικρό αγριοσίταρο παίζει με το πηγούνι και γύρω-γύρω οι θύσανοι απ’ τα μαλλιά με τις κατάξανθες τις μπούκλες, μπούκλες πολλές που αναδεύονται και αυτές με το αεράκι, ενώ κάτω από τα κλειστά της βλέφαρα υπογραμμίζονται μάτια μεγάλα και από τα μισάνοιχτα σαρκώδη χείλη σαν να ασπρίζει ένα αμυδρό χαμόγελο προς το περιρρέον πλήθος που μπαινοβγαίνει στη γη με τις σκάλες σαν τα μυρμήγκια στην τρύπα τους, ανθρώπους βιαστικούς που ρίχνουνε μια ματιά και προσπερνάνε ή αργόσχολους σαν εμένα που κοντοστέκονται, ξαναγυρίζουν, κοιτούν από μακριά και φεύγουν, άλλους τους καταπίνει η γη και άλλοι σκορπίζονται ένα γύρω παίρνουν ταξί και λεωφορεία, χάνονται από εδώ και από εκεί, μέσα στον εκκωφαντικό θόρυβο της διπλανής λεωφόρου ενώ από το κεφαλόσκαλο ο νεαρός με τα φυλλάδια του ινστιτούτου αδυνατίσματος ρίχνει κλεφτές ματιές ταραγμένος, και δείχνει ακόμη ταραγμένος όταν σε καμιά ώρα με βγάζει πάλι μπροστά του η σκάλα και πάλι στο παρτεράκι απέναντι η ίδια εικόνα, μόνο που τώρα ο ήλιος είναι πιο ψηλά, τώρα ο ήλιος καίει, και μια απαλή κοκκινίλα διαγράφεται στο μάγουλο της κοπέλας ενώ ένα μέτρο πιο μακριά προσέχω τώρα και το μαύρο τσαντάκι με τη χρυσή αλυσιδίτσα, χρυσή τρόπος του λέγειν δηλαδή, όμως το χρώμα του χρυσού το έχει και είναι τούτο από μόνο του ικανό να με ταράξει, γιατί κάτι τέτοια πράγματα φέρνουνε άλλους συνειρμούς σε πάνε σε άλλα μονοπάτια αφού εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με εικόνα τυπική του πράγματος, ξέρουμε δα από πρεζόνια, από λιπόσαρκα παιδιά που σαν σκιές γυρίζουνε στο κέντρο και στις πλατείες, σαν υπνοβάτες με ασταθές περπάτημα σε slow motion, μια κίνηση τελείως διαφορετική από το βιαστικό περπάτημα του πλήθους, με βρώμικα πολύ τα ρούχα τους, με στόματα που χαίνουν δίχως δόντια, υπάρξεις γερασμένες πρόωρα με απλωμένο χέρι, «δώσ’ μου» «δώσ’ μου» σου λένε «για να φάω» τάχα και όλο τρεκλίζουν και όλο γέρνουνε, διπλώνουνε και πέφτουν κάτω και είναι αγόρια τα πιο πολλά που αν τα πιάσεις λίγο από τον ώμο τρυφερά –αυτό να κάνετε μη δίνετε λεφτά- ή τους χαϊδέψεις το κεφάλι τους στη ρίζα, τα νιώθεις να σκιρτούνε δυνατά, το θέλουν πιο πολύ αυτό από τα χρήματα, ενώ με τα κορίτσια δεν μπορείς να κάνεις τέτοια πράγματα, μην παρεξηγηθείς –λέει ο κόσμος διάφορα για βίζιτες- και ας νιώθεις πιο μεγάλο πόνο όταν τα βλέπεις έτσι, και δεν είναι θαρρώ το θέμα του άλλου φύλου που κάνει τη διαφορά, αφού η καταρράκωση αυτό το έχει ισοπεδώσει, ίσως αυτό να οφείλεται σε άλλα πράγματα σε προαιώνια σύμβολα της γυναίκας σε έννοιες που χρειάζονται αναλύσεις και εγώ δεν θέλω να υπεισέλθω σε αυτά ούτε μπορώ να θίξω τα τόσα «πως» και τα άπειρα «διότι», υπάρχουν άλλοι πιο αρμόδιοι, δεν είμαι καν ούτε πατέρας, μόνο διαβάζω και ακούω διάφορα μα όλα αυτά είναι απόψεις δεν είναι κάτι δεδομένο δηλαδή όπως η εικόνα εδώ μπροστά με το πεσμένο κορίτσι στο παρτέρι που δεν με αφήνει δεν μπορώ να προσπεράσω και δεν είναι, νομίζω, θέμα φιλανθρωπίας, ο συνάνθρωπος και τέτοια δηλαδή αφού υπάρχουν γύρω μας τόσοι πεσμένοι, αφού λίγο ως πολύ όλοι παραπατάμε και όλοι γέρνουμε, ακουμπάμε οι πιο πολλοί στο χώμα, ποιος θα σηκώσει ποιόν, εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι πιο σημαντικό με κάτι πιο σπουδαίο: είναι η ομορφιά –ακόμη άφθαρτη- πεσμένη κάτω, ίδιος χρυσός που έπεσε στο χώμα, πάνω στα αποτσίγαρα και στα ξερά χορτάρια με το καυσαέριο, κάτω από τις αναιμικές ελίτσες με τα μαυρισμένα φύλλα, δίπλα στον ξέχειλο σκουπιδοτενεκέ του δήμου, ένα κορίτσι με τις μπούκλες του σαν αρχαία θεά, σαν άγαλμα πεσμένο, σαν άγαλμα ζεστό και μαλακό που μόλις το πιάνω από τους ώμους αναδεύεται χωρίς να ανοίγουνε τα μάτια, «σήκω κορίτσι μου είσαι ωραία κοπέλα» μα το κορμί σαν άψυχο δεν κάνει καν προσπάθεια, μόνο ένα πνιχτό μουρμούρισμα με μια βαθιά ανάσα και πρέπει να βάλω δύναμη, έρχεται και το παιδί με τα φυλλάδια, σηκώνουμε το μισό κορμί το στρίβουμε απαλά-απαλά και ακουμπάμε την πλάτη του στον τσιμεντένιο τοίχο ενώ το κεφάλι της γέρνει μπροστά, μόνο που σαν να κάνει μια μικρή προσπάθεια στήριξης και από γύρω οι περίεργοι έχουνε τώρα σταματήσει, κάποιοι ρωτούν τι έχει η κοπέλα, κάνουνε εικασίες, ενώ λιγάκι το κεφάλι ανασηκώνεται και ξαφνικά ανοίγουνε τα μάτια, ανοίγουνε και αστράφτει ένα χρώμα μπλέ σε μια απόχρωση πρωτοφανή για μάτια που ίσως να έχει κάποιο όνομα ξεχωριστό μα δεν τα πάω καλά με αποχρώσεις, θα το αναφέρω απλά σαν μπλε μεταλλικό, που αν και το έχω δει και μια φορά στη θάλασσα –έξω από τη Νάξο προς τη Νιό από το πλοίο της γραμμής, Ιούνιο μεσημέρι - το βλέπω πιο συχνά στα νέα μοντέλα αυτοκινήτων και αυτό με κάνει να σαστίσω ακόμη πιο πολύ και να ρωτήσω, «γιατί κορίτσι μου δεν μπαίνεις σε ένα πρόγραμμα;» «..γαμώ.. το.. μου.. γαμώ.., τέσσερις.. μήνες.. καθαρή.. και.. είπα.. μόνο.. μια.. δόση!», ένα μουρμουρητό ένα ψέλλισμα, ζητάει ένα τσιγάρο, το ανάβει ο νεαρός με τα φυλλάδια και της το δίνει, τραβάει η κοπέλα μια βαθιά και ψάχνει το τσαντάκι της με τη χρυσή αλυσιδίτσα και εγώ σηκώνομαι να φύγω, «ευχαριστώ που….ενδιαφερθήκατε….για μένα» ενώ τα μάτια έχουν ανοίξει τώρα πιο πολύ και παρ’ ότι το ασπράδι τους είναι θολό, εκείνο το μπλέ μεταλλικό τα έχει όλα μέσα: ανθρώπους κίνηση δέντρα κολώνες και αυτοκίνητα χρωματιστά της λεωφόρου και εγώ απομακρύνομαι λιγάκι βιαστικά, ενώ ψηλά στον ουρανό οι γερανοί του διπλανού εργοταξίου κινούνται αενάως, συγκλίνουν και αποκλίνουν οι βραχίονες με τα μεγάλα τους φορτία από μπετόβεργες χωρίς να βλέπουν κάτω το κορίτσι, είναι φτιαγμένοι, βλέπεις, από σίδερο δεν είναι δα και οι Γερανοί του Ιβύκου που κάναμε στο αναγνωστικό της α΄ γυμνασίου, τα μεγάλα εκείνα διαβατάρικα πουλιά που είδανε από ψηλά το φόνο έξω απ’ την Κόρινθο, είδανε τα μαχαίρια των ληστών που αστράφτανε στον ήλιο και λες και ακούσανε τα βογκητά και τις εκκλήσεις του μαχαιρωμένου ποιητή που ξεψυχούσε, ακούσανε και οδήγησαν κατόπιν τους ενόχους στην παράδοση όταν τα είδανε αυτοί να γυροφέρνουν στον αέρα, πάνω από την πόλη σαν να τους αναγνώρισαν -γεμίζοντας την παιδική μας την ψυχή με ένα αίσθημα δικαίου- ούτε και υπάρχει καν η πρόθεση από κάποιον να παραδοθεί γι’ αυτό εδώ κοντά μας, δεν λείπουν μόνο τα πουλιά, λείπει και η ευαισθησία εκείνων των ληστών συγκεκριμένα.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...